Het vasthouden van mijn jongere zelf. 27 November 2025
Tijdens een oefening in de tweedaagse workshop Liefdesbang @hannahcuppen ( aanrader! ) werd ik uitgenodigd de onzichtbare navelstreng met mijn moeder te onderzoeken en door te knippen.
Ik voelde hoe een deel van mijn levenslijn nog verbonden was met een kindpijn en een kinderlijke behoefte om gedragen te worden. Dit deel had zich nog niet kunnen ontwikkelen tot een volwassen vorm: bewust, realistisch en zelfverantwoordelijk.
Toen het moment van doorknippen kwam, voelde ik een kinderlijke angst opkomen: Durf ik dit? Houdt deze verbinding mij niet in leven? Ga ik nu dood? O.a. omdat het een oefening is besef ik me dat deze vragen uit mijn kindsdelen komen, waardoor het volwassen deel in mij kan opstaan. En dan is er moed om de oude pijn toe te laten. Want uiteindelijk ben ik de volwassene die al mijn kindsdelen mag dragen.
Tranen rolden over mijn wangen terwijl ik de onzichtbare navelstreng doorknipte, mijn laatste houvast aan een verlangen dat nooit meer op diezelfde manier vervuld zal worden. Ik kon eindelijk het verlies van dat deel voelen, iets wat ik als kind niet kon. De troostende woorden: “Het is oké, alles is oké en jij bent oké.” komen in me op. En mijn kindsdeel huppelt de ruimte in. Ik draag het verlies en het kind in mij: simpel, ruim en krachtig.
Steeds meer besef ik hoe belangrijk de relatie met je moeder is voor al je (toekomstige) relaties. Deze workshop was een prachtige hartopener. Pas wanneer je echt naar die eerste verbinding kijkt, begrijp je hoe diep deze je liefdesleven, vertrouwen en openheid beïnvloedt. De navelstreng tussen moeder en kind symboliseert onze eerste levenslijn: voeding, veiligheid en nabijheid. Wanneer deze verbinding vroeg verstoord raakt en je niet kreeg wat je nodig had, kan ze actief blijven in je volwassen leven, als een onzichtbare draad die vasthoudt in de hoop dat er alsnog voeding komt. Deze hoop neem je onbewust mee in je relaties, waardoor oude patronen zich herhalen.
Door dit te herkennen, te voelen en te rouwen om het gemis, ontstaat er ruimte voor liefdevolle, gelijkwaardige verbindingen, met jezelf én met anderen.
Alles anders zien begint bij jou. 29 September 2025
Herken je dat?
Dat het zoveel energie kost om voor anderen te zorgen, of dat je pijn draagt die niet van jou is? Misschien voel je vooral vermoeidheid en weet je niet precies waarom. De reis naar binnen, voelen wat er in jou leeft, kan je inzicht geven in je patronen en je levensenergie weer op gang brengen.
Afgelopen weekend was ik bij mijn ouders. Elke keer dat ik daar ben, word ik me opnieuw bewust van waar ik sta in mijn volwassenheid, en hoe ik naar mijn ouders kijk: soms vanuit het kind in mij, soms vanuit mijn volwassen ik. Deze keer ontstond er geraaktheid en oneenigheid tussen mijn ouders. Het kind in mij raakt dan in paniek, want ze kan niets veranderen. Mijn volwassen ik ziet hun lijden en pijn, en realiseert zich dat dit niet mijn verantwoordelijkheid is om op te lossen. Vanuit die volwassene besef ik dat ik hun pijn niet kan wegnemen, iets wat ik als kind zo graag had gewild. Dan kan ik werkelijk zien, zien dat ik mijn eigen lijden, de onmacht om hun lijden weg te nemen, kan loslaten.
Ik kan bij hun zijn, zonder mijn eigen energie te verliezen want het kost energie om altijd alles op te willen lossen voor anderen. Het kan leiden tot vermoeidheid, stress of lichamelijke klachten. Je benut je levensenergie niet voor jezelf, maar raakt opgeslokt door het lijden van anderen, en daarin lijd je zelf.
Deze keer kon ik aanwezig blijven in mijn eigen energie, zonder meegesleept te worden door oude patronen. Ik voel dankbaarheid voor wat ze me laten zien, voor wie ze zijn en voor mijn vermogen om dit met compassie en helderheid te observeren. Dit is het lijden dat ik niet meer wil voortzetten, en ik kies ervoor het los te laten. De energie die daardoor vrijkomt, zet ik in voor groei en bewustzijn, zodat ik kan bijdragen aan een gezondere en bewustere wereld.
Misschien wil jij ook onderzoeken hoe het voelt om anders om te gaan met dit soort situaties, in relatie tot je ouders of anderen, je energie weer voor jezelf te gebruiken en meer aanwezig te zijn in je eigen leven.
Eigenwaarde, Schaamte en Succes: Een Intieme Reflectie. 25 September 2025
Onzekerheid laat zich soms zien wanneer iemand tegenover me zit die precies lijkt te weten wat hij of zij wil. Dan voel ik hoe ik kan gaan twijfelen aan mezelf, omdat ik het nog niet weet, omdat ik de kennis nog niet heb. Het kan me uit balans brengen en raken op een diepere laag: mijn eigenwaarde.
Ik ben opgegroeid in een boerendorp waar religie het beleid bepaalde. Ook al waren we thuis niet gelovig en gingen we niet naar de kerk, toch voelde je de stem van de kerk overal, die bepaalde wat goed en fout was. Ik groeide op in een gezin waar mijn ouders niet hebben gestudeerd, in een huis dat periodes van ziekte en armoede kende. Vanuit dat fundament kreeg ik boodschappen mee over wat waardevol was en wat niet, over wie er belangrijk was en wie niet.
De afgelopen weken wandel ik met mijn vriend mee in het proces van het kopen van een huis. Het hele traject is nieuw voor me. Ik heb een huurwoning. Ik vind het heerlijk om nieuwe werelden binnen te stappen, om te leren en te ontdekken. En tegelijk kan er onverwacht onzekerheid opkomen, scherp en voelbaar. Dan betrap ik mezelf erop dat ik me schaam voor wat ik niet weet, voor wat ik (nog) niet heb, alsof dat iets zegt over mijn waarde. En dan begint de vergelijking: het gras lijkt groener bij de ander, mijn blik vertroebelt en mijn gevoel van eigenwaarde krimpt.
Schaamte en eigenwaarde zijn nauw met elkaar verweven. Schaamte is die stem die zegt: je bent niet goed genoeg zoals je bent. En wanneer mijn eigenwaarde wankelt, krijgt schaamte vrij spel. En het raakt me in de angst van tekortschieten.
En daar raakt ook succes aan. Succes is in wezen persoonlijk. Ik begin de betekenis van succes voor mezelf te zien: trouw blijven aan wie ik ben, zelfs in momenten van twijfel. Hoe lastig het ook is om mijn eigen succes te erkennen zolang mijn blik vooral naar buiten is gericht. Want de maatschappij lijkt succes te vertalen in zichtbare prestaties: bezit, status, inkomen, diploma’s. Dan vergeet ik gemakkelijk dat echte waarde en succes ook liggen in kleine, vaak onzichtbare dingen: in veerkracht, in zorg dragen, in leren, in mijn groeien.
Schaamte vertelt iets over mijn verlangen erbij te horen, gezien te worden, van betekenis te zijn. En wanneer ik dat verlangen voel, ontstaat er ruimte. Dan besef ik dat mijn waarde en mijn succes niet zitten in een huis, een titel, of kennis die ik (nog) niet heb. Ze zitten in mijn bestaan, in de weg die ik ga, in mijn leren en in mijn groeien. In gedachten kijk ik dan mijn ouders aan, en voel ik hun liefde en hun genoeg zijn zoals zij zijn en besef dan dat ik ook genoeg ben.
Nog steeds hoor ik af en toe die stem, die zegt dat ik niet genoeg ben. Maar ik geloof haar niet meer automatisch. Ik adem, ik luister, ik bevraag haar en ik herinner mezelf: eigenwaarde en succes zijn geen prijzen die ik hoef te verdienen.
Ik ben genoeg.
Niets in het leven is om te vrezen, het is alleen om te begrijpen. 08 September 2025
Angst is een oeroude kracht in ons zenuwstelsel. Het kan ons volledig tot stilstand brengen, alsof ons hele systeem bevriest. Het kan ons ook voortjagen, sneller dan we kunnen begrijpen of bevatten. In beide gevallen neemt angst tijdelijk de regie over. Vaak blijft daarna een gevoel van spijt of onrust achter, omdat we niet handelden vanuit keuze, maar vanuit overlevingsdrang.
Wat angst voedt, is zelden de werkelijkheid zelf, maar de interpretatie ervan. Onze geest is een meester in het creëren van verhalen: aannames, oordelen en scenario’s die vaak weinig met de feiten te maken hebben. Toch reageren we alsof ze waar zijn. Op dat moment lijkt het verhaal overtuigender dan de werkelijkheid.
Perceptie is nooit een neutraal venster op de wereld. Ze wordt gekleurd door de ervaringen die je hebt opgedaan, door pijn die je hebt meegedragen, door stemmingen die opkomen en vervagen. Je geest grijpt voortdurend terug naar oude herinneringen en legt verbanden die misschien niet bestaan. Zo ontstaat een web van verwarring, dat angst in stand houdt of zelfs vergroot.
Angst willen wegduwen of bestrijden maakt haar vaak alleen maar sterker. De diepere uitnodiging is om te leren herkennen hoe angst ontstaat in jou: hoe verhalen, herinneringen en emoties samen een werkelijkheid schetsen die misschien niet klopt. Zodra je dit doorziet, komt er ruimte. Ruimte om te ademen. Ruimte om te kiezen, in plaats van te reageren.
Tot je het onbewuste bewust maakt, zal het je leven sturen en zul je het je lot noemen. 01 September 2025
Veel van wat we doen, voelen en kiezen wordt gestuurd door het onbewuste: oude overtuigingen, patronen en strategieën die ons ooit hielpen om erbij te horen. Zolang ze onzichtbaar blijven, lijken ze vanzelfsprekend en noemen we het ‘nu eenmaal zo zijn’. Maar zodra je het onbewuste bewust maakt, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken, trouw aan wie je werkelijk bent.
Soms voel je dat het tijd is voor die volgende stap. Naar jezelf zijn, voorbij alles wat je ooit leerde om geaccepteerd te worden. Voorbij het wachten tot een ander het je geeft.
In mijn lichaamsgerichte sessies begeleid ik je om ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden en om zicht te krijgen op de patronen die zich blijven herhalen.
Van overleven naar leven.
Vaak drukken we onze vragen en gevoelens weg. Geen tijd, geen zin, en wie wil er nu de lastige gevoelens voelen? Tot ze zich opnieuw aandienen, in een conflict, in vermoeidheid, of in het gevoel dat je vooral aan het overleven bent. En elke keer opnieuw klopt het weer aan, tot je er niet meer omheen kunt.
Misschien is dit het moment om jezelf niet langer uit te stellen. Als je voelt dat het leven je uitnodigt om dieper te kijken, dan is dit jouw uitnodiging. Boek een gratis intake, dan kijken we samen wat jij nodig hebt.
Liefde. 09 Augustus 2025
Soms zijn het de kleine dingen die me onverwacht raken.
Een moment aan tafel met mijn lief en zijn kinderen. De speelsheid, warmte en verbinding ontroeren me. Het raakt een oud verlangen uit mijn kindertijd, naar precies die verbondenheid. Tranen vullen mijn ogen en een oude pijn komt boven. In de liefdevolle aanwezigheid aan tafel krijgt mijn verdriet ruimte, de pijn wordt gezien en erkend.
Jaren geleden raakte eenzelfde kwetsbare plek mij op een heel andere manier. Op mijn 23ste kreeg ik een psychose, een ervaring die mijn wereld op zijn kop zette. Tijdens die periode verloor ik elk houvast aan de werkelijkheid, mijn gedachten werden vijandig en mijn waarneming onbetrouwbaar. Ik sliep niet meer, begon te hallucineren en raakte verstrikt in één overtuiging: als ik in slaap zou vallen, zou ik imploderen en zou de wereld vergaan. Als ik niet zou slapen, zou ik leven met pijn, verwarring en wantrouwen. Het had iets kinderlijks: word ik wel wakker als ik nu ga slapen? Maar in de psychose was dat mijn waarheid: angst voor dood én leven tegelijk.
In het diepste donker van die periode kwam een zinnetje in me op: “Ik weet niks meer. Ik ben alleen nog maar liefde.” Dat zinnetje werd mijn keerpunt. Vanuit een plek van overgave, waar niets meer zeker was, kon ik langzaam de controle loslaten.
Ik viel in een veld van allesomvattende liefde, waar leven én dood, licht én donker samen kunnen bestaan. Zo kwam ik op eigen kracht uit de psychose, met een levensthema: de keuze tussen angst en liefde.
Jarenlang worstelde ik met wat er gebeurd was en vroeg ik me af of ik wel oké was. Nu zie ik dat die ervaring een noodkreet van mijn ziel was, een zoektocht naar liefde en verbinding, naar een plek waar ik mezelf mag zijn, met alles wat er is.
Als een spirituele crisis, een poging van de ziel om opnieuw verbinding te maken met haar ware natuur.
Door die periode ontdekte ik de kracht van liefdevolle aanwezigheid. Want liefde maakt het mogelijk om niet weg te hoeven duwen wat pijnlijk is. Ze vergroot mijn draagkracht. In liefde hoeft niets gefikst te worden. Alles mag bestaan: de rouw, de angst, de schaamte, het verlangen.
En soms gebeurt dat in een klein moment aan tafel.
Ken je dat? 24 Juli 2025
Dat je ineens merkt dat je verstrikt bent geraakt in oordelen, je vindt overal iets van, en het voelt vooral níét oké.
Er komt boosheid of irritatie op, klaar om te vechten tegen alles en iedereen die het anders ziet. Of je merkt dat die boosheid zich naar binnen keert, en je jezelf begint te veroordelen met zinnen als:
“Zie je nou wel, het gaat altijd mis bij mij…”
”Ik kan het ook nooit goed doen…”
Vaak ontstaat dit soort boosheid of zelfkritiek wanneer je verwachtingen botsen met de realiteit. Je had gehoopt dat iets anders zou lopen en dan valt het tegen. De werkelijkheid schuurt met het beeld dat je ervan had. De spanning die daardoor ontstaat zoekt een uitweg, naar buiten of naar binnen.
je gedachten worden hard en je innerlijke criticus neemt het over. En dat is oké, zolang je herkent wanneer die stem spreekt, want dan kun je kiezen of je ernaar wilt luisteren.
Nodig jezelf uit om met je aandacht naar je lichaam te gaan.
Je adem te verdiepen, je voetzolen te voelen, en opnieuw te voelen wat er in je leeft. In dat contact met je lichaam wordt het stiller in je hoofd.
Want boosheid en spanning zetten zich vaak vast in het lichaam. Je herkent het bv aan je gespannen kaken, verkrampte vingers die vuisten vormen, schouders die omhoog trekken. Je lichaam bereidt zich voor op een aanval.
Dan komen de gedachten: Is deze plek wel veilig? Ben ik hier op mijn plek? Je alertheid neemt toe, je aandacht richt zich naar buiten, naar de ander. Ben ik veilig bij jou?
Op zo’n moment kun je die vraag niet meer zuiver beantwoorden. Want je voelt jezelf niet meer. Je lichaam raakt overspoeld door spanning, en (angst)gedachten nemen het over, je verliest het contact met je eigen grond.
Wanneer je weer in contact komt met je lichaam, kun je vanuit die plek opnieuw voelen wat jij nodig hebt.
En soms komt er dan ook iets anders omhoog: het verdriet.
Het verdriet om dat wat anders liep dan je had gehoopt of verwacht. Het besef dat de werkelijkheid niet past bij het beeld dat je ervan had.
Dat kan pijnlijk zijn. Die pijn verdient ruimte zonder oordeel.
Dan ontstaat er een dialoog tussen je denken en je voelen. Een plek waar compassie en zachtheid kan ontstaan, zelfs voor je innerlijke criticus.
Je hoeft die stem niet te onderdrukken, maar je hoeft er ook niet langer naar te leven. Dat brengt vrijheid. Eerst in de verbinding met jezelf. En van daaruit in verbinding met de ander, en met de wereld om je heen.
Overgave. 14 Juli 2025
De dans tussen stilte en beweging, waarin ik leer vertrouwen op het onbekende.
Een gevoel van verdwaald zijn gaat niet over fysieke desoriëntatie, maar over het verlies van verbinding met het huidige moment. Door stil te staan, te observeren en te luisteren, kun je opnieuw gevoel en richting vinden. Door te luisteren naar wat je lichaam je vertelt, zonder het meteen te willen oplossen.
De afgelopen periode keerde mijn aandacht naar binnen, om alles wat in beweging was geweest een plek te geven. Regelmatig komt dan het beeld voorbij van een vallend blad dat dwarrelend zijn nieuwe plek op aarde vindt. Het blad zweeft eerst door de lucht, zonder vaste richting, om uiteindelijk zacht te landen op de grond en daar zijn plek te vinden. Het is als de natuurlijke cyclus van loslaten en opnieuw wortelen, van beweging en overgave. Het blad verzet zich niet, maar laat zich dragen door de wind, altijd in de afdaling naar de aarde.
In zulke periodes wil ik liever zijn dan doen. Dwarrelen, en voelen waar de wind mij naartoe beweegt. Ik daal dan af van mijn hoofd naar mijn lichaam, zodat de gedachten dat ik iets moet doen stiller worden en het voelen in mij meer ruimte krijgt.
In die stilte kan ik mij soms verloren voelen. Want wie ben je zonder te weten waar je naartoe gaat, of wat je te doen staat? Ik noem dat de ruimte van het niet-weten.
Tijdens deze periodes van afdaling kom ik emoties tegen die ik eerder had weggestopt, omdat er toen te weinig ruimte was om ze te voelen. Ik val door verschillende vastgehouden lagen van spanning heen, tot ik uiteindelijk weer op aarde neerkom en de grond in mij voel. Dan komt de richting vanzelf, en kan ik mijn volgende stap zetten.
Soms vraagt deze afdaling meer tijd dan op andere momenten. Maar de beweging van naar binnen keren en weer naar buiten gaan kun je oefenen en onderhouden. Omdat je weet dat je altijd weer op aarde landt, kun je de controle steeds meer loslaten, en gaat de cyclus steeds natuurlijker aanvoelen.
Sta stil, je lichaam weet.
Op reis door je innerlijke landschap. 04 Mei 2025
Ons innerlijke leven bestaat uit gevoelens, herinneringen, verlangens en intuïtieve signalen. Het beïnvloedt hoe we ons voelen, hoe we keuzes maken en hoe we in contact staan met onszelf en anderen.
Als we de tijd nemen om naar binnen te keren en te voelen wat er in ons leeft, ontdekken we vaak meer dan wat aan de oppervlakte zichtbaar is. Binnenin jou ligt waardevolle informatie over wat je nodig hebt en wat aandacht vraagt.
Dit innerlijke leven kan echter verstoord raken. Door langdurige stress, burnout, ingrijpende gebeurtenissen of het ‘geen tijd hebben’ voor gevoelens kun je het contact met jezelf kwijtraken. Je ervaart spanning, onrust of een leegte in je leven zonder precies te weten waarom.
Misschien weet je niet eens meer goed wat je voelt, of heb je lichamelijke klachten zonder duidelijke oorzaak.
Je lichaam is de ingang naar binnen, naar je gevoelsleven en je innerlijke beleving. Via de fysieke sensaties van aanraking kun je weer contact maken met voelen en waarnemen wat er in je leeft. Zo leer je je eigen signalen beter begrijpen en ontstaat er ruimte voor herstel.
In een 1-op-1 sessie onderzoeken we dit zorgvuldig en met aandacht. Niet om iets te fixen, maar om te erkennen wat er is. Niet om terug te gaan naar hoe het ooit was, maar om samen te zoeken naar een nieuwe vorm van evenwicht en verbinding met jezelf.
Luisteren met je lichaam. 21 April 2025
In mijn sessies nodig ik je uit om samen te luisteren, niet alleen met je hoofd, maar met je hele lichaam.
Luisteren met je lichaam vraagt om aandacht, vertraging en de moed om aanwezig te zijn. Bij jezelf. Bij mij. Bij wat zich in het moment aandient.
Wat gebeurt er in jou terwijl je luistert?
Ook ik luister met mijn lichaam. Naar jouw woorden én naar wat voelbaar is tussen de regels door. Terwijl jij spreekt, stem ik me af op wat ik in mezelf waarneem, fysieke sensaties, emoties, beelden of impulsen. Mijn lichaam reageert vaak sneller dan mijn denken. In die fysieke waarnemingen schuilt waardevolle informatie.
Misschien stokt mijn adem wanneer je iets pijnlijks deelt. Of voel ik een zachte ontspanning, een rilling, kippenvel, wanneer je iets oprechts zegt. Ik neem het waar zonder het meteen te willen begrijpen of verklaren. En als het helpend is, geef ik iets terug van wat ik voel in het contact met jou.
Zo ontstaat een manier van luisteren waarin ook het onuitgesprokene ruimte krijgt.
Het vergroot de verbinding, met jezelf, met je lichaam, met wat gehoord wil worden.
En het maakt afstemming mogelijk op een diepere laag. Daar, in die laag, begint de beweging richting heling.
Wat in stilte werd doorgegeven, mag nu in het licht worden gezien. 10 April 2025
Laatst werd ik begeleid door een vriendin, toen ik geraakt werd in iets waarbij ik mij afvroeg of het wel van mij was. Ze vroeg: “Wil je naar de angst toe?” En ik zei ja.
Wat ik daar aantrof, was een diepe verlatingsangst. Een doodsangst, om alleen achter te blijven, zonder middelen om te overleven.
Toen ik die angst onder haar begeleiding toeliet, kwam ik in gedachten mijn vader tegen. Niet zoals ik hem nu ken, maar als jonge jongen. En ik zag dat hij eenzelfde angst in zijn lijf meedroeg. Hij was de belichaming van mijn gevoel.
Hij keek naar zijn moeder, mijn oma. Ik voelde zijn verlangen naar haar. Ik voelde het tekort aan voeding die hij nodig had maar niet kreeg, zijn verlangen om door haar gezien te worden, en een constante dreiging van verlating.
Zijn moeder was 42 toen ze hem kreeg. Toen mijn vader 14 was, kreeg zij dementie en verdween zij langzaam uit het leven.
Wat ik voelde, was dus niet alleen van mij. Het was verweven met de lijnen vóór mij. Met overlevingsstrategieën die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
In gedachten keek ik mijn vader aan en zei:“Ik geef deze pijn aan je terug. Deze is voor jou om te dragen. Ik heb deze nu niet meer nodig.”
Er was geen verklaring in woorden of verhaal, er was alleen een gevoel van ruimte en rust. Alsof iets wat lang gevangen had gezeten, weer losgelaten mocht worden en kon gaan stromen.
Soms dragen we lasten die niet van onszelf lijken te zijn. Patronen die ons blijven achtervolgen, zonder duidelijke oorsprong in ons eigen leven.
Deze patronen kunnen voortkomen uit onze voorouders, via het lichaam, het familie systeem en het collectieve geheugen. Ze waren ooit functioneel voor overleving en worden van generatie op generatie doorgegeven.
Door deze lagen te onderzoeken kunnen we gaan voelen wat werkelijk van ons is en wat niet. En wat niet van ons is, bedanken we en geven we terug.
Zo maken we ruimte voor onszelf, voor wie we in essentie zijn, en voor de generaties voor en na ons.
Leven vanuit je waarheid. 02 April 2025
Hoe vaak zeggen we “ja”, terwijl ons lichaam eigenlijk “nee” zegt? Hoe vaak verzwijgen we onze behoeften uit angst voor afwijzing? De pleaser in mij heeft lang geloofd dat ik alleen zou achterblijven als ik mijn behoeften aangaf.
Dit komt voort uit een overlevingsstrategie die ik als kind heb ontwikkeld. Ik herinner me de momenten waarop ik vanuit verdriet naar mijn ouders uitreikte, wanneer mijn broer mij pestte. Mijn behoefte was simpel: hulp, bescherming en troost van mijn ouders. Maar na een aantal keer op hen te zijn afgestapt, leek het alsof ze er klaar mee waren. De situatie tussen mijn broer en mij veranderde niet, en ik kreeg te horen dat ik “niet zo moest huilen”.
Op dat moment trok ik als kind een pijnlijke conclusie: Wanneer ik mijn behoeften laat zien, word ik afgewezen. Misschien heb ik het zelfs aan mezelf te danken. Zo ontstond de overtuiging: Laat je behoeften niet zien. Want daarin schuilt afwijzing.
Om die pijn niet meer te hoeven voelen werd mijn overlevingsstrategie het pleasen van anderen—mijn ouders, en later ook de mensen om mij heen. Want zolang ik hen tevreden hield, wist ik in ieder geval één ding zeker: de pijn van afwijzing bleef op afstand.
Af en toe kom ik deze kind wond tegen. Op zulke momenten voel ik me weer even dat huilende kind, reikend naar hulp, bescherming en troost. En wanneer de ander mij dit niet lijkt te kunnen geven, raakt het me diep. Ik voel de oude angst voor afwijzing. En de hoop dat het deze keer anders zal zijn.
Maar wat als ik zou handelen vanuit de vreugde om mezelf te zijn? Vanuit afstemming op mijn eigen behoeften en verlangens. Voelen wat mij echt voedt, wat mijn lichaam ontspant, wat mijn hart laat zingen. Omdat ik niet langer wil leven vanuit mijn kinderlijke angst maar wil bewegen vanuit mijn eigen “ja”. En zo laat elke pijnlijke afwijzing me de weg zien die niet meer de mijne is.
Deze overgang, van pleasen naar echt leven voor jezelf, vraagt oefening. Het betekent pauzeren bij elke automatische “ja” en voelen of het echt klopt.
Deze vaardigheid van voelen ontwikkelen kan ondersteund worden door een lichaamsgerichte sessie, om je te begeleiden in het herkennen van je gevoel en je behoeften.
Wat in jou wil ontwaken? 25 Maart 2025
De eerste knoppen zijn geopend, de bloesems ontvouwen zich. Een moment waarop alles weer begint te stromen. Elke bloem opent zich op haar eigen tijd, in haar eigen ritme.
Ik voel het in mezelf. Een verlangen om te openen, een behoefte aan beweging, aan expressie, aan naar buiten gaan. Het stroomt—een diepe ademhaling, een subtiele verandering in hoe ik mijn lichaam ervaar. Cliënten vinden hun weg naar InnerGuidance, de praktijk vormt zich. Mijn verlangen om te leren groeit: hoe we bewegen, openen, loslaten. Hoe we ontwaken, als een bloesemknop die zich opent naar het licht.
Groei ontvouwt zich laag voor laag. Ons lichaam weet dat. Daarvoor is zachtheid nodig en ruimte—ruimte om te voelen, om te luisteren naar wat gehoord en gezien wil worden. Misschien merk je dat er iets in jezelf begint open te breken—een oude vastgezette energie, een patroon, een terughoudendheid. Eerst is er het loslaten, en van daaruit ontstaat een nieuwe beweging. Van ogenschijnlijke stilstand naar creatie.
Hout, het element van de lente volgens de Tao, leert ons dat we diep geworteld mogen blijven terwijl we ons uitstrekken naar het licht. Groei is zowel naar boven als naar binnen, zowel expansie als verankering. Ons lichaam draagt diezelfde wijsheid: het opent zich in zijn eigen ritme.
En juist daarin ligt de essentie van het werken met het lichaam. In de verankering—aanraking, voelen, luisteren. En in de expansie—aanwezig zijn bij wat wil bewegen, wat wil groeien. De lente nodigt ons uit om weer voluit te ademen, ons lichaam te laten spreken, ruimte te geven aan wat in jou naar buiten wil komen.
Als je beschermer je belemmert. 19 Maart 2025
Iedereen ontwikkelt een eigen manier om met emoties en prikkels om te gaan. Wanneer dit van nature niet op een regulerende manier kon gebeuren, kan er een sterke beschermer ontstaan—een mechanisme dat je ooit heeft geholpen te overleven. Hoe je jezelf ook hebt beschermd, op dat moment was het een slimme en noodzakelijke aanpassing.
In mijn praktijk zie ik hoe deze beschermers zich op verschillende manieren uiten. Bij de een is er aan de buitenkant nauwelijks iets te zien: stilte, weinig beweging, een ogenschijnlijke rust. Bij een ander is er juist veel zichtbaar: beweging, trillen, emoties, geluid.
Sommige beschermers werken als een dikke huid, waardoor spanning, kritiek en emoties van anderen nauwelijks binnenkomen—alsof het hen niet raakt. Het is als een stevig gesloten deur. Anderen hebben een bijna transparante huid, waardoor alles binnenkomt, tot in de kleinste details. Een sfeer, een woord, een blik. Hun zintuigen staan als antennes open voor iedere prikkel.
Misschien heb jij een beschermer die gevoelens op afstand houdt, omdat ze vroeger te overweldigend of zelfs onveilig waren om te uiten. Of misschien is jouw beschermer voortdurend op zoek naar subtiele signalen in je omgeving, om in te schatten of het veilig is. Wat je destijds hielp—welke beschermer je ook hebt—kan je in je volwassen leven onbewust beperken. Doordat je je afsluit, weggaat of overal gevaar ziet.
Het loslaten van je beschermer—die jarenlang je steun en redding was—kan spannend zijn. Het kan voelen alsof je je houvast verliest, omdat je de strategie kwijtraakt die je in je kinderjaren heeft geholpen.
Daarom nemen we in een sessie de tijd en zetten we kleine, veilige stappen, zodat je zenuwstelsel niet wordt overspoeld. We onderzoeken samen wat je in je lichaam voelt, zonder iets te forceren. Je leert bewust aanwezig te blijven bij een zwaar of gespannen gevoel en ontdekt hoe dit zich geleidelijk kan verzachten. In plaats van abrupt een emotie of lichaamsreactie te onderdrukken, leer je deze te reguleren. Zo bouw je vertrouwen op. Je ervaart dat je niet hoeft te vechten of te vluchten, maar kunt blijven bij wat er is.
En op jouw tempo vergroot je je veerkracht.
De kracht van de lach. 12 maart 2025
Lachen is een krachtig hulpmiddel in een lichaamsgerichte sessie. Het verzacht spanning, brengt luchtigheid in zware processen en helpt vastzittende energie los te maken. Het doorbreekt schaamte, creëert ruimte voor speelsheid en vergroot het gevoel van veiligheid. Door de lach bewust te omarmen, kan een sessie verrassend licht en bevrijdend zijn.
In mijn sessies gebruik ik de lichtheid van de lach, wanneer dat passend is. Voor mij zijn huilen en lachen beide vormen van ontlading. Ik herinner me nog hoe ik tijdens de begrafenis van mijn opa ineens in een slappe lach terechtkwam met mijn neven en nichten—ogenschijnlijk om iets kleins, de gevulde koek die werd geserveerd. Het lachen was een onverwachte uiting voor de spanning van die intense dag.
Tijdens een cursus over geweldloze communicatie ontdekte ik hoe rouwen en vieren hand in hand kunnen gaan. Verdriet laat zien dat er liefde en betekenis is; rouw is niet alleen een teken van verlies, maar ook een erkenning van wat waardevol was en nog steeds in je voortleeft.
Rouw brengt mij in contact met mijn verlangen. Het laat me voelen wat ik mis en heb gemist, en waar mijn hart naar uitgaat. Door dat verlangen te omarmen, ontstaat er ruimte om te vieren, omdat ik het nu in mijn leven kan verweven. Verdriet en vreugde kunnen zo in elkaar overvloeien. En het besef dat ik geraakt word door het leven in al zijn facetten, kan een intens gevoel van dankbaarheid oproepen.
Wanneer ik beide toesta—rouwen en vieren, huilen en lachen—ontstaat er een diepere verbondenheid met mezelf en met het leven.
Hoe vrij voel jij je in je lichaam? 07 maart 2025
Het opgroeien in een religieuze gemeenschap heeft gevormd hoe ik als meisje naar mezelf en de wereld keek. Mijn moeder had al vóór mijn geboorte besloten afstand te nemen van de kerk, maar religie zat verweven in de sociale structuren en verhoudingen van het dorp—en in de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Als een onzichtbare wet bepaalde het hoeveel ruimte ik mocht innemen, hoe ik werd gezien en wat er van mij werd verwacht.
In de gezinnen om me heen, en ook in het mijne, waren de rollen duidelijk verdeeld: vrouwen zorgden voor de kinderen en het huishouden, mannen zorgden voor het inkomen. De gemeenschap werd geleid door mannen, zowel in de kerk als in de gemeenteraad. Zij bepaalden de interpretatie van regels en tradities, waardoor de machtsstructuren intact bleven.
Als kind herinner ik me dat ik wenste een jongen te zijn. Niet omdat ik me geen meisje voelde, maar omdat ik zag dat jongens meer vrijheid hadden. Mijn vrouw-zijn beperkte me letterlijk en figuurlijk. Dit werd in stand gehouden door een systeem van beloningen en straffen: meisjes die zich ‘correct’ gedroegen, werden geprezen; wie buiten de norm viel, werd gecorrigeerd of buitengesloten. En zo ga je onbewust geloven dat je dienstbaar en bescheiden moet zijn.
Mijn moeder, die als kind verplicht rokken moest dragen, besloot als jongvolwassene dat nooit meer te doen. Ze nam de controle terug over haar lichaam en haar keuzes. Pas later begreep ik dat dit haar manier was om vrijheid op te eisen. Maar als meisje bracht het me in verwarring—want ik hield juist van jurken, van prinsessen, van zingen en spelen. Hoe kon ik tegelijkertijd verlangen naar vrijheid en houden van iets wat als ‘meisjesachtig’ en ondergeschikt werd gezien?
Vrijheid ligt niet alleen in de buitenwereld, maar in voelen dat je lichaam van jou is. Dat jij bepaalt hoe je beweegt, spreekt en jezelf neerzet in de wereld. Hoe je loskomt van opgelegde grenzen en opnieuw leert kiezen: voor je lichaam, voor je expressie, voor jezelf. Niet zoals het hoort, maar zoals het voor jou klopt.
De natuur verandert zonder zich te haasten. 3 Maart 2025